Międzynarodowa Federacja Pogańska

W wielu watkach juz mielismy wzmianki na temat problemow pomiedzy religia i nauka wiec czesci z was zdania znam. Ale ciekawi mnie jak inni podchodza do tego zagadnienia a oddzielnego topiku na ten temat chyba jeszcze nie bylo. No chyba ze przegapilam - jesli tak to przepraszam. Szczegolnie w pamieci mi utkwily wypowiedzi ze wiary i nauki nie da sie pogodzic i fakt ze niektorzy nie wierza w ewolucje. Ja z kolei jestem zwolenniczka pogladow Galileusza. Uwazam ze nauka wcale nie musi byc wrogiem wiary, nie podwaza a wrecz przeciwnie moze umocnic wiare. Dla mnie nauka odkrywa bogow po prostu w troche inny sposob niz religia i mistyczne doswiadczenia, tym samym uzupelnia wiare. nauka i religia mowia torche innymi jezykami, w inny sposbo opisuja rzeczywistosc. Co wy myslicie? A tych ktorzy wierza ze nauki i wiary nei da sie pogodzic goraco prosze o napisanie dlaczego.

Moim zdaniem świetnie oddaje całą sprawę diagram fal Kena Wilbera z artykułu Avamardel. Religia w postaci czystej duchowości może być niesprzeczna z nauką. Sprzeczności wynikają z nadinterpretacji przekazu w wyniku błędnego lub subiektywnego rozumienia albo na skutek przeinterpretowywania w celu wykorzystywania religii do celów politycznych lub uzyskania innych profitów, a także z dogmatów pierwotnie lub wtórnie zaimplementowanych jawnie sprzecznych z nauką. Czysta duchowość jest z natury niesprzeczna z nauką. Pogaństwo - w moim rozumieniu tego słowa ( od 6- tego poziomu wzwyż w diagramie Wilbera ) - jest niesprzeczne z nauką.

Jednym slowem uwazasz ze to nie nauka jest sprzeczna z religia ale po prostu podejscie niektorych naukowcow. Jelsi dobzre cie zorumialam to sie z toba zgadzam. To samo oczywiscie moze isc w drugas strone i mozemy mowic o podejsciu niektorych wierzacych (jakiejkolwiek religii)

Nie Agni. Mama na myśli to, że religie są często - zupełnie niepotrzebnie - obłożone absurdalnymi dogmatami, które są sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem ( i z nauką ). Religie potrafią w okrutny sposób bronić tych dogmatów. Przykładem może być Galileusz z teorią heliocentryczną i kościół broniący tezy o płaskiej Ziemi. Moim zdaniem dogmaty są zupełnie niepotrzebne, to bezsensowne mieszanie duchowości z jakimiś tezami nie mającymi z religią nic wspólnego i nie podlegającymi dyskusji.

Powiedziałbym, że Głęboka Wiara może wydać się absurdalna.

Myślisz, że nauka okrutna być nie potrafi?

Heh, odnoszę wrażenie, że personifikujesz naukę. Nauka nie ma osobowości i nie może być okrutna. Okrutne może być coś, co posiada świadomość tego czym jest okrucieństwo

Wyjaśnij mi, proszę, to zdanie.

Masz przykład Galileusza. Dogmat mówi, że Ziemia jest płaska. Każdego, kto się z tym nie zgadza należy uciszyć.

Ach, mówisz zatem o ludziach, którzy bronią swoich poglądów. Myślę, że to samo twierdzenie można przełożyć na naukę. I właśnie o tym pisałem, pytając "Myślisz, że nauka okrutna być nie potrafi?"

Odpowiadając byłem już świadom, że mnie złapałeś

Hmmm...
Jak dla mnie, żadnej sprzeczności między wiarą a nauką nie ma, ale przyznam, że wynika to z mojego panteistycznego podejścia do świata. Przyrodę w sensie fizycznym uważam za przejaw działania sił twórczych. Podkreślam - PRZEJAW, nie "dzieło". Przyroda nie musi być niczyim dziełem, może być po prostu sposobem, w jaki widzimy Ich działanie. Nie będę wnikał, czy jest to jedna siła, wiele sił, jedna przejawiająca się w wielu postaciach, itp i dlaczego tak myślę - to temat na długie zimowe wieczory w pubie Dodam tylko, że Bogów na płaszczyźnie fizycznej uważam za tożsamych z siłami Natury, np. Peruna, Thora, Indrę czy Shango - z elektrycznością, Swaroga, Sol czy Heliosa - z siłami jądrowymi i elektromagnetycznymi, itp. Jest tu też jak najbardziej miejsce dla duchów "animistycznych" jako kolejnych przejawów tych sił lub efektów ich działania.
)
Gdzie tu nauka? Cóż, Przyroda (Wszechświat) jest przy tym bytem na tyle stabilnym - co wiemy dzięki naszym badaniom - że można ją w miarę dobrze obserwować, gdyż obserwacje są potwierdzane przez wielu niezależnych badaczy. Nauka dostarcza nam więc spójnej wiedzy na temat Boskości na poziomie, który jest w stanie badać i objąć.
A co z innymi poziomami?Hmmm, nie uważam, aby ich istnienie było nierealne; całkiem możliwe dla mnie jest, że np. świat duchowy istnieje jako "przedłużenie" tego co widzimy, a np. magia czy szamanizm to "inny kanał komunikacji" niż nasze zmysły zdolne obserwować świat fizyczny.
Ewolucja? To po prostu AKT KREACJI wykonany przez siły, których do końca nie rozumiemy. To efekt życiotwórczej natury Wszechrzeczy. Podkreślam - PRZEJAW, nie "dzieło". Przyroda nie musi być niczyim dziełem, może być po prostu sposobem, w jaki widzimy Ich działanie. Mity kreacji? Cóż, według niektórych mitów za tworzenie życia odpowiadają bóstwa gromowładne... Hmmm a o eksperymencie Millera-Ureya ktoś słyszał? Każdy też pewnie wie, że słaby prąd płynie w każdym organizmie żywym...
Podsumowując: rozdźwięk między wiarą a nauką wynika moim zdaniem głównie z dualistycznej formy niektórych religii (judaizm, chrześcijaństwo, islam), dzielących świat na "zywego Boga/Ducha-Stwórce" i "martwą materię, dzieło stworzenia". Ja takiego dualizmu nie uznaję, dla mnie materia nie jest "martwa", jest tożsama ze "Stwórcą", jest Jego/Jej/Ich emanacją.

Calkowicie sie zgadzam.


Mysle bardzo podobnie. Mimo ze 'idee' wszystkiego pochodza z jednego zrodla wiec mozna powiedziec ze jest jeden stworca to mozna tez powiedziec ze jest wielu stworcow bo wiele sil wspolpracuje zeby ta idee wcielic w zycie. Jedne moze beda odpwiedzialne za materie, inne za rozne uczucia, inne za intelekt inne za ta elektrycznosc itp. Jest jedno zrodlo, sil ksztalujacych stworzenie wiele. I z nauka mi sie to niekloci.


Byc moze dlatego taki szok przezylam jak sie okazalo ze politeisci tez maja problemy z nauka i wyznaja na przyklad kreacjionizm.

Cóż. Nauka faktycznie nie musi stać w opozycji do religii, co nie zmienia jednak faktu, że nie mamy 100% pewności odnośnie nauki. Przynajmniej według mnie. Znam różne teorie, ale osobiście wiele spraw tłumaczę pod wiarę. Ostatnimi czasy złapałem się na wyjaśnianiu wszystkiego nie poprzez naukę, lecz germańską mitologię. Gdy zerwie się silny wiatr mówię, że to olbrzym z orlimi skrzydłami znowu nie ma co robić, gdy widzę promienie słońca to mawiam, że Odyn ma dobry dzień i tak dalej... Powoduje to, że mam opinię dziwaka W końcu dzisiaj wielu ludzi stawia właśnie na naukę, choć z drugiej strony pewna postawa ateizmu jest intrygująca. Wykluczają oni istnienie bóstw jako takich i zamiast dać temu spokój wielu w pewien sposób się broni. Zupełnie jakby bali się znowu wierzyć. Wracając do właściwego tematu. Nauka nauką, religia religią. Nie musi się to wykluczać, ale łatwiej o kłótnię, niż jakiś zadowalający obie strony kompromis

Skoro już Tyrson reaktywował ten watek to pozwolę sobie przytoczyć artykuł, który kiedyś popełniłem a, który mówi właśnie o religii i nauce:


To tak aby nie pisać kolejnych rozbuchanych postów