Międzynarodowa Federacja Pogańska

Mam takie pytanie do wszystkich rodzimowierców różnych ścieżek, (gdyż co ciekawsze takiego wątku nie znalazłem). Jak celebrujecie Dziady? Co jest specyficznego w Waszych obrzędach?

Wiem, że moje pytanie wydaje Wam się banalne, ale mimo wszystko będę wdzięczny jak coś napiszecie.

Jeśli powinno to być święto rodzinne czy też rodowe to moim zdaniem wystarczy chwila zadumy przy grobach i zapalona świeczka w oknie. Jeśli mamy spotkanie rodzinne to chyba siłą rzeczy odbywa się coś w rodzaju uczty ofiarnej i wspomnienie przodków. Ważne by to wszystko zrobić bez niepotrzebnego zadęcia i nerwowości, która ostatnimi czasy wkrada się w te chwile.

Jeszcze rzecz, o której mało kto pamięta. Jednym z bogów odpowiedzialnych za dusze był w wierzeniach Lechitów Trzygłów. Istnieje w Tychowie poświęcony mu głaz ofiarny i to z zachowaną nazwą Trygław, niestety przejęty. Jednak do dziś na głazie tym w dzień 1 listopada odprawiana jest msza, a więc echo obrzędu Dziadów i uczty ofiarnej. Jest to ważna wskazówka rekonstrukcyjna.

cóż, z pewnością nie tak, jak czytałam na innym forum, na którym też oboje jesteśmy: nie "kręci" mnie oglądanie horrorków i słuchanie "mrocznej" muzyki jako świętowanie ://

Dziady to :
obrzęd, czyli wezwanie do Bogów, obiata,
wspomnienia - konkretne - tych, którzy byli nam bliscy, a są już w Nawii,
zapalenie ogni, zostawienie ziarna, miodu, in. pokarmów dla nich na rozstajach.
Ja cenię połączenie świętowania tego dnia ze zrobieniem czegoś pożytecznego, np. zadbaniem o jakiś zapomniany cmentarz, czy inne podobne miejsce.
Dla mnie to Święto, ten czas gdy zaciera się granica światów - i to jest w nim najcenniejsze, to spotkanie z tymi, których się dawno nie widziało, za którymi tęsknimy. Podczas każdego naszego Święta odwołujemy się do Przodków, ale tylko tego dnia wspominamy ich tak imiennie, rozmawiamy o nich, wymieniamy dlaczego każdą z tych osób szczególnie wspominamy... I mówimy nie tylko o naszych przodkach, są i inni, bliscy nam - przyjaciele, osoby, które wywarły na nas wpływ, byli istotni w naszym życiu, byli nam bliscy... Są też tacy, którym coś innego zawdzięczamy - Wolność, za którą oni dali życie. I o nich też pamiętamy.

I w tej zadumie, połączeniu światów jest to dla mnie piękne święto. I radosne, bo spotykam tych, których kocham, mogę z nimi pobyć, porozmawiać, coś dla nich zrobić...

Może opiszę główne punkty tegorocznych Dziadów, w których brałem udział. Były z rodzimowiercami i drugie z rodziną przy grobach bliskich.
Te pierwsze - najważniejsze punkty:
- ogień rozpaliliśmy na czymś więcej niż rozstaje, na wydmie wokół której biegły jakieś ścieżki. Wybraliśmy miejsce oddalone od drzew, odkryte, z nikłym podszytem porostów. Miejsce wprost pod kopułą nieba
- obiatę z kaszy, chleba i gałązki jałowca złożyliśmy na płatach sosnowej kory - tyle, ilu nas
- wyjęliśmy białą broń i owinęliśmy ostrza chustami
- od ognia wytyczyliśmy ścieżkę dusz na wschód
- zaprosiliśmy Dusze, Mary i Dziadów Naszych by ogrzali się przy ogniu
- zaprosiliśmy także Bogów naszego plemienia
- złożyliśmy dary w ogniu, poczęstowaliśmy gości miodem.
W tym momencie przyleciały dwa stada ptaków i zaczęły nad nami kołować. Nadbor rozsypał dla nich resztę obiaty - kaszę.

Był jeszcze jeden miły moment, nie związany z samym świętem ale mający miejsce przy tej okazji. Jeden z towarzyszy miał przy naszym udziale postrzyżyny. Teraz zdobył stałą pracę. Sam się utrzymuje - stał się Wolnym. Upamiętniliśmy to ogłaszając ten krok na ścieżce życia towarzyszom, Bogom, Dziadom naszym. Na pamiątkę otrzymał rzemień z trzema zawieszkami z brązu.

Drugie, rodzinne, święto to chwila zadumy na cmentarzu.

http://www.twoja-praga.pl/info/informac ... ommentinfo

Wpisy bardzo długo się nie ukazywały (dopiero dziś się pokazały), dlatego nie widzieliśmy wzajemnie swoich wpisów. Stad trochę zabawnie wyszło.
Niemniej każdy z tych wpisów - szczera prawda