Międzynarodowa Federacja Pogańska

Niedawno trafiłam na ciekawy program "podziemne miasta" na kanale History. W jednym z odcinków prowadzący zwiedzał kamieniołom i podziemną kopalnie z XIII - wiecznej Anglii - i znalazł tam pogańskie symbole takie jak krąg słoneczny wyryte na ścianach. Jak wyjaśnił prowadzący program miały one chronić pracujących tam robotników...
Dziwne że w kraju od jakichś 600 lat chrześcijańskim rolę tę pełniły symbole Starej Wiary a nie np. krzyż nawet jeśli dotyczy to zwykłych, prostych robotników:wink:

Czemu dziwne???
Krzyż Celtycki (a zważ, że jest to krzyż z kręgiem) bardzo ładnie ma zachowany związek chrześcijańsko-pogański...

Z naszej działki, gdzieś miałem zdjęcie chrzcielnicy (!!!) z inskrypcją zarówno w alfabecie łacińskim jak i runicznym.
To naprawdę nie była "wiecznie płonąca granica".

Raijo - w Anglii nawet koscioly i katedry maja poganskie znaki i symbole. Green Mana mozna spotkac w wielu miejscach.

Fakt, iż występują tam pogańskie symbole, nie oznacza od razu, że ludzie którzy je wyrzeżbili czy narysowali byli poganami. Na ziemach polskich w chatach jeszcze w XX wieku rzeźbiono solarne rozetki czy swastyki (te drugie np. na Podhalu, gdzie zwano je o ile dobrze pamiętam krzyżykami niespodzianymi, miały one bronić dom przed pożarem). Nie świadczy to jednak, że polscy chłopi byli poganami do czasów współczesnych. Elementy pogański funkcjonowały i nadal funkcjonują w kulturze również na terenach uprzemysłowianych. Jeśli chodzi o górnictwo to np. w kopalni Saturn (chyba tej w Czeladzi) jeszcze w 1913 r. przetrwały pozostałości ofiar składanych Skarbnikowi. (Starsi górnicy wylewali tam pierwszą łyżkę strawy pod cios, "żeby było lepiej".)

Foliage heads w katedrach i kościołach niekoniecznie muszą być pozostałościami pogańskimi. Czytałem ostatnio artykuł w "History today" zgodnie z którym, mogą być one przejawem średniowiecznej symboliki chrześcijańskiej.

Oczywiscie ze nie koniecznie ale skads sie taka wlasnie a nie inna symbolika wziela. Nikt nie mowi ze katedry na pewno budowali poganie - jedynie pokazuje to wplywy i byc moze zazebianie sie poganstwa i chrzescijanstwa.

Raijo, po prostu błędem jest stawiać "twardy" rozgranicznik - z jednej strony poganie, z drugiej chrześcijanie. Okres (dość długi) konwersji zarówno w jedną stronę w czasach wieków średnich i późniejszych jak i w drugą stronę w czasach współczesnych obfitował i ibfituje w postawy "pośrednie". I chyba tak jest zdrowo.

Na pewno były takie mieszanki - książka "Synowie Drzew" dobrze pokazuje jak mieszały się te wiary - ale w porównaniu np z islamem gdzie Hiszpanie czy Egipt zislamizowano dość szybko chrześcijaństwo (na szczęście dla nas ) wypada tu blado...

Proszę, sprecyzuj tę odpowiedź, bo nie wiem do czego mam się odnieść - stawiasz tezę, że Anglia długo się nie chciała schrystianizować w przeciwieństwie do Hiszpanii, która szybko się zislamizowała? I czy mówisz o Anglii w sensie geograficznym, politycznym, historycznym, a może o całych Wyspach Brytyjskich?

Według Richarda Haymana, który napisał ten artykuł, tego typu dekoracje (jak również wiele innych motywów występujących w sztuce kościelnej) są inspirowane ilustracjami w średniowiecznych książkach (pojawiają się one w X wieku), nie zaś wierzeniami ludowymi. Mogą one mieć związek z wyrażanie wartości moralnych za pomocą obiektów ze świata natury, np. liście reprezentowały pożądanie i grzechy cielesne. Tam gdzie w kościołach da się zinterpretować kontekst w jakim znajduje się wyobrażenie green mana, łączy się on z grzechem i śmiertelności ciała. W foliage heads można się też dopatrzeć średniowiecznego zamiłowania do absurdu. Podobno w przedchrześcijańskiej sztuce i wierzeniach brytyjskich nie mamy żadnych przykładów tego typu wyobrażeń. (Oczywiście nie twierdzę, że nie tam bóstw związanych z naturą, jednak brak postaci, które by były źródłem wyobrażeń kościelnych.)

Chodzi o to że islam o wiele skuteczniej radził sobie z tłamszeniem dawnych wierzeń (choć nie wiemy jak by zareagował z pogaństwem północnoeuropejskim lub właściwie jakimkolwiek pogaństwem poza tym arabskim) niż chrześcijaństwo. A moja teza jest taka że przyjmowanie nowych wiar u pospólstwa było bardzo powolne nie tylko w Anglii - np. Prusowie jeszcze 200 lat po brutalnym podboju uważali Jezusa tylko za jednego z bogów - czyli sposób myślenia był tu pogański...

Różnice pomiędzy islamem a chrześcijaństwem jest taka, że Islam wchłonął odrazu dużo wątków pogańskich -> patrz wędrówki do kabby czy samo Allach które to było imieniem jedego z wielu bogów przed muzłumańskich.
Chrześcijaństwo natomiast na tereny europejskie przyszlo niejako jako towar eksportowy z całym wyposażeniem i była to ciągła konfrontacja i walka z religiami już zastanymi na tym terytorium. W Islamie problem konfrontacji pojawia się dopiero za Sasanidów (nie bić jeśli pomyliłem nazwe dynastii) ale generalnie islam był bardzo tolerancyjną religią w swych początkach - niższe podatki były najlepszym motorem konwersji na tą religię

Z tego co wiem to zwyczaj zostawiania dla Skarbka obiaty jest wciąż praktykowany w kopalniach, zwłaszcza w okolicy Barbórki.



Śmiała teza, na jakiej podstawie tak sądzisz? Tak jak napisał Picus w islamie widać bardzo duże naleciałości wiar wcześniejszych, zwłaszcza u ludów pustynnych (choćby wiara w dżiny). Moim zdaniem w islamie przetrwało tyle samo pogaństwa co i w chrześcijaństwie i być może za kilkaset lat, kiedy nastąpi tam odwilż, tam również zaczną pojawiać się poganie.

Rozetki nadal się rzeźbi (XXI w.). Rozmawiałem z ludźmi o powodach ich umieszczania. Twierdzili, że to po to by się dobrze działo, by domu nie dotykało nieszczęście. Konglomerat pogańsko chrześcijański nieprzerwanie istnieje nadal.
Teraz coś osobistego - w moim domu, przy najstarszej rozecie, jest data 1868 (październik). Najmłodsze są z 1948 roku, za to w liczbie koło dwudziestu. Chyba muszę je policzyć

Islam to moim zdaniem mieszanka dawnego arabskiego pogaństwa z religią żydowską (mozaizm/judaizm) i chrześcijaństwem. Oczywiście arabskie pogaństwo zostało "przeredagowane" pod względem monoteizmu, niemniej zdaje się muzułmanie arabscy uważają, że wcześniej też czcili tego samego Allaha, tyle że w "błędny" sposób. Z drugiej strony, islam ludó tureckich jest zupełnie inny; przykładowo, niektóre ludy pochodzące z Syberii (bodajże Tatarzy i Kazachowie) do dziś używają imienia "Tengri" wymiennie z "Allah".

Tengri - a dokładniej Gok Tengri - to oczywiście dawny Bóg ludów tureckich, Ojciec Niebo, najważniejszy Bóg w ich religii, zaraz obok Niego jest Eye czy Umay (zależnie od języka), czyli Matka Ziemia. Poza tym w zwyczajach tatarskich, turkmeńskich, kazachskich itd pozostało mnóstwo elementów dawnej religii, takich jak kult Przodków chociażby. To samo dotyczy muzułmańskich ludów Kaukazu (Czeczeni, Ingusze, Dagestańczycy, itd).

Przy czym warto pamiętać, że w Azji Środkowej i na Kaukazie istniały także wpływy zoroastryjskie, a więc perskie. Do dziś Nowruz - staroperski Nowy Rok przypadający w marcu w okolicach Równonocy, ichnie "Jare Gody" - obchodzony jest w większości krajów "poradzieckich", a także w Afganistanie, mimo panującej tam wśród ludu islamskiej ortodoksji. Tym bardziej wkurzają mnie ruchy fanatyków islamskich, którzy próbują zakazać tych praktyk, tak jak talibowie, którzy w czasie swoich rządów zabronili obchodzenia Nowruz; dodajmy, że w Iranie święto to jest obchodzone cały czas oficjalnie, próbowano go zakazać zaraz po rewolucji islamskiej z 1979, ale się na szczęście nie udało.

Tezę o radzeniu sobie islamu z pogaństwem można łatwo uzasadnić w odniesieniu do sztuki i symboliki, od której zaczął się wątek. Zakaz przedstawiania świata w sztuce zmuszał ją do wysokich poziomów abstrakcji i obejmował ją religijnym tabu. W przypadku wersetów z Koranu znacznie łatwiej o jednoznaczność religijno-kulturową, a w przypadku pararoślinnych arabesek, o traktowanie ich czysto estetycznie.
Chrześcijaństwo po prostu nie tabuizowało sztuki, a już na pewno nie w życiu codziennym, więc ludzie kontynuowali stare wzory. Świadomie czy nie, na pewno coś tam przekazywały. Pewnie w wielu przypadkach tym wzorom towarzyszył słowny komentarz, jak przez upowszechnieniem się pisma.
Wydaje mi się, że tendencja do widzenia świata w zróżnicowany sposób, a nie zunifikowany jest w nas zbyt głęboko, żeby jakakolwiek indoktrynacja tak sobie to zmieniła. Nie mówiąc o naturze, która przypomina nam o tym ciągle.